Tworząc moją płytę „21 gramów” nie myślałem w kategoriach rynkowych. Nie mam targetu typu: kobiety od 18 do 30 roku życia. Chociaż moi koledzy śmieją się czasem ze mnie, że target mojej pierwszej płyty do wierszy Karola Wojtyły „Pieśń o Bogu ukrytym” to 60+. Prawda jest taka, że na naszych dotychczasowych koncertach pojawili się ludzie w różnym wieku są więc babcie, dziadkowie, ale są też wnuki, są licealiści, studenci, ludzie o różnych zawodach i o różnym wykształceniu. Co ich łączy? Wydaje mi się, że wrażliwość. Odbiorcy mojej twórczości to ludzie wrażliwi na słowo i wartości najważniejsze: miłość, prawdę, wiarę, nadzieję... To do nich kierują moją płytę.

Nigdy nie lubiłem moralizowania. Wolę pytać niż dawać rady. Pytam więc, kim jesteś człowieku? Co się dzieje z tobą, ze mną, co się dzieje z każdym z nas? Sens jaki tego wszystkiego? Po co żyjemy? Jak żyć lepiej? Głębiej? Pełniej? Mądrzej? Oczywiście nie da się uciec od odwiecznych prawd i mądrości – ale one są wynikiem moich doświadczeń i drogi, jaką przeszedłem. Od egzystencjalnego buntu, niezgody na stratę, o tym śpiewam w piosence „On”: „Oddaj dom, oddaj sad, oddaj wszystko to, z czym byłem za pan brat”, po pokorę i zgodę na wszystko, co życie ze sobą niesie, także stratę i cierpienie, o tym śpiewam w piosence „Dziękuje i tak”: Za to, co było, dziękuję, na to, co będzie tak”.

Muzyka generalnie jest dla mnie sposobem na wyrażanie siebie, ale przede wszystkim bezpośrednim doświadczaniem łaski. Wierze głęboko, że piosenki tylko przez twórców przepływają i są dziełem Kogoś o wiele większego od nas wszystkich. Dlatego też myślę o sobie jako o kimś, kto jest na służbie, kto służy swoim talentem innym.

W moim odczuciu płyta „21 gramów” jest prawdziwa – mam nadzieję, że w tych piosenkach inni będą się mogli przejrzeć jak w lustrze i zadać sobie kilka ważnych pytań.

Do pracy nad płytą udało mi się zaprosić wyjątkowych bardzo doświadczonych muzyków: Sławomira Bernego - perkusistę - który na co dzień gra z Grzegorzem Turnauem, Kubę Chmielarskiego – gitarzystę - współpracującego z Andrzejem „Piaskiem” Piasecznym, Macieja Szczycińskiego - basistę - współpracującego m.in. z Ryszardem Rynkowskim, Michałem Bajorem, Noche de Boleros, Kabaretem Moralnego Niepokoju, Marcina Kuczewskiego – klawiszowca, aranżera - który związany jest z Teatrem Rampa, na koncie ma też czołówkę muzyczną do „Wieczorynki”. I wreszcie - Violę Brzezińską - wyjątkową wokalistkę, która zaśpiewała ze mną duet oraz chórki. Dlaczego właśnie oni – są to w moim odczuciu genialni muzycy, a do tego obdarzeni wielką wrażliwością.

Rzeczywiście na płycie znalazły się między innymi piosenki napisane dla moich rodziców: „Piosenka dla taty” i piosenka dla mamy pod tytułem „Bez korzeni nie ma skrzydeł”. Myślę sobie, że nasze pokolenie często ma za mało szacunku do swoich rodziców. Ja taką postawę też przez lata prezentowałem. Teraz z pokorą moim rodzicom mówię: To Wy jesteście wielcy, a ja jestem mały. Taka postawa naprawdę daje siłę. Rodzice byli bardzo wzruszeni, kiedy prezentowałem im te piosenki, mama się nawet popłakała...

Dwadzieścia jeden gramów – tyle ponoć w nas jest duszy, Dwadzieścia jeden gramów – a tak trudno ją poruszyć. Myślę sobie, że tę duszę można poruszyć, wybierając się w podróż do wnętrza. Tam można poznać prawdę o sobie i usłyszeć głos Boga.

Zawsze chciałem grać dużo koncertów, tak około stu rocznie i móc spotykać się z ludźmi z całej Polski, szczególnie z małych miasteczek (może dlatego, że sam pochodzę z małego miasta). Nie marzę o wielkiej popularności telewizyjnej, chciałbym mieć wierną publiczność, dla której co jakiś czas nagram nową płytę. W przygotowaniu mam płytę „Bryllowanie” do wierszy Ernesta Brylla. Ukaże się prawdopodobnie w przyszłym roku.

Ja również dziękuję za rozmowę i pozdrawiam wszystkich słuchaczyJ

Piosenka „Sens jaki?” do wiersza wybitnego poety z Sanoka Janusza Szubera to poetycka refleksja nad kluczowym pytaniem egzystencjalnym: sens jaki tego wszystkiego. Myślę, że każdy z nas takie pytanie sobie stawia, a nawet jeśli nie, to życie zmusi go do tego.

„Mów do mnie mów” – to piosenka, którą napisałem nad brzegiem jeziora. W kontakcie z naturą próbowałem złapać wewnętrzną równowagę. Zdałem sobie sprawę, że na to, kim jesteśmy, wpływ mają wszystkie nasze doświadczenie i te pozytywne, i te, których wolelibyśmy nie przeżyć. Ale to one wszystkie mówią do nas i o nas.

Płytę „21 gramów” rozpoczyna piosenka „On”, którą napisałem na początku studiów. Jest ona wyrazem buntu, wewnętrznej niezgody na utratę: swojej młodości, pierwszej miłości czy domu rodzinnego. Śpiewam w niej: oddaj dom, oddaj sad, oddaj wszystko to z czym byłem za Pan brat. Skąd ten sad? To taki symbol mojego dzieciństwa, które spędzałem na wsi u dziadków pod Wrocławiem. Pamiętam, że w któreś wakacje przyjechałem i po sadzie nie pozostał ślad. Zapytałem dziadka, co się stało. A on powiedział: wyciąłem, bo kto teraz będzie kupował owoce i robił kompoty, skoro jest coca-cola...

„Piosenka dla taty” przez niektórych może być odebrana jako utwór pisany do Boga. Nikomu nie mogę odmówić takiej interpretacji. Ja jednak śpiewam do swojego taty. Współczesnym mężczyznom nie wychodzą relacje z ojcami. Albo moją do nich żal, pretensje, albo się ich wstydzą. Jako trzydziestolatek dojrzałem do tego, aby powiedzieć tacie – to ty jesteś duży, a ja jestem mały.

Piosenkę „Bez korzeni nie ma skrzydeł” napisałem dla mojej mamy. W piosence tej wyraziłem wszystko to, co zawsze chciałem jej powiedzieć, ale wcześniej nie potrafiłem albo się wstydziłem. Dopiero nagła choroba mamy spowodowała, że dłużej nie mogłem milczeć.

Nie wierzę w przypadek. Każdy z nas na ten świat po coś przychodzi i do czegoś jest powołany. Po latach zdałem sobie sprawę, że urodziłem się w dniu inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II. Wtedy wypowiedział te słynne słowa: Nie lękajcie się, otwórzcie drzwi Chrystusowi. To zainspirowało mnie do napisania piosenki „Otwórzcie drzwi”. Nie jest jednak piosenka stricte religijna. Śpiewam w niej „Otwórzcie drzwi, on czeka za progiem, otwórzcie drzwi, czy Bóg, czy człowiek. Nawet jeśli ktoś nie wierzy, zawsze może otworzyć swoje serce bardziej na drugiego człowieka.

Wielki badacz ludzkiej duszy Gustaw Jung w jednym ze swoich wspomnień pisze o spotkaniu z wodzem Indian Pueblo. Spójrz - powiedział wódz - jak strasznie wyglądają biali. Ciągle czegoś chcą, są stale niespokojni, nie znają wytchnienia. Uważamy, że są szaleni. - Dlaczego tak myślisz? - zapytał Jung. - Bo mówią, że myślą głową - odpowiedział wódz. - To chyba w porządku? A czym myślą Indianie? - zapytał Jung. - My myślimy tym - odrzekł wódz, wskazując na serce. Myślę, że to najlepsza zapowiedź piosenki „Włącz serce”.

Piosenka „Ojojoj” jest autoironiczną rozprawą z moim psychologizowaniem. Z ciągłym analizowaniem siebie i relacji z innymi ludźmi. Napisałem ją po swojej terapii. Paradoksalnie doszedłem do wniosku, że najlepszą terapią jest samo życie.

„Niepodzielone” – to piosenka o naszym wewnętrznym podzieleniu, z którego nie zdajemy sobie sprawy. A tylko uświadomienie sobie swojej ciemnej strony, czyli cienia, daje szanse na rozwój i integrację osobowości. Wtedy można doświadczyć życia jako pełni i dotknąć tajemnicy nieskończonego.

„21 gramów” – to tytułowa piosenka, która nawiązuje do głośnego filmu o takim tytule z Seanem Pennem w roli głównej oraz do badań amerykańskich naukowców, którzy próbowali ustalić wagę ludzkiej duszy, ważyli ludzkie ciała przed śmiercią i po śmierci i doszli do wniosku, że są lżejsze o 21 gramów. Nie wiem czy to prawda. Wiem jednak, że mimo niewielkiej wagi bardzo nam trudno tę duszę poruszyć. Jedyna droga to odważyć się na życie w zgodzie ze swoimi marzeniami i swoim sercem.

„Bo jeśli to miłość” to piosenka inspirowana duńskim filmem „Rekonstrukcja”. Film opowiada o miłości, której z jednej strony bardzo pragniemy, ale z drugiej strony strasznie się boimy. Piosenkę zaśpiewała ze mną w duecie wybitna wokalistka Viola Brzezińska.

"Fala jest morzem" – to piosenka o naszej trudnej drodze do Boga. Czasami zapominamy, że zostaliśmy stworzeni na jego obraz i podobieństwo. Dlatego nie słyszymy tego cichego głosu, który przypływa z wiatrem i szepcze: wypłyń na głębię.

"Wszystko będzie dobrze" – to piosenka inspirowana polskim filmem pod takim samym tytułem. Opowiada historię o chłopcu, który biegnie na Jasną Górę, aby prosić o zdrowie dla matki chorej na raka. Cud się nie zdarza, matka umiera. Chcielibyśmy happyendu, ale go nie dostajemy. Bo nie da się usunąć cierpienia ani śmierci z naszego życia. Tylko taka prawda pozwala żyć. Pozwala powiedzieć: wszystko będzie dobrze, i tak.

Ostatnia piosenka na płycie „Dziękuję i tak” pokazuje zmianę mojego nastawienia do życia i Boga. Już nie ma pretensji, już nie ma żalu. Jest dziękczynienie. Bo wszystko, co się w życiu zdarza, ma sens, choć czasami trudno go dostrzec. Dziękowanie ma jednak wielką uzdrawiającą siłę i pozwala zobaczyć nasze życie w zupełnie innym świetle. Dlatego dziękujmy za to, co było, a temu, co będzie, mówmy - tak.

Płytę kończy bonus - spontaniczny śpiew afrykanski perkusisty Sławomira Bernego przy własnym akompaniamencie. Trudno uwierzyć, że urodził się pod Krakowem, a nie gdzieś w Ugandzie.